Bonds bite back

De obligatiemarkt stond deze maand zwaar onder druk, aan beide kanten van de Atlantische Oceaan. De Amerikaanse 30-jarige staatsobligatie verloor 5% van haar waarde op een maand, en 12% op een jaar. En dat is nota bene de "risicovrije rente", zo leerden wij ooit aan de universiteit.

Wereldwijde obligaties zijn dus een serieuze concurrent geworden voor aandelen. Wat gebeurde er dan echt? Aandelen hielden goed stand deze maand, met de S&P 500 die het duidelijk beter deed dan zijn Europese tegenhanger. Dat verschil liep dit jaar verder op, vooral dankzij de blootstelling aan AI.

Niet alleen aandelen bewogen. Goud bleef dalen, wat een bullish signaal is voor aandelen wanneer alle centrale banken hun rente verhogen. Olie bleef stijgen en ging in contango op de derivatenmarkten.

En de dollar? Die steeg explosief, 3% tegenover de euro op een maand. Klassiek: bij stijgende geopolitieke risico's kiezen beleggers voor de Amerikaanse markt en zijn munt, die als minder risicovol geldt dan de euro. De enige uitzondering die we ons herinneren: Liberation Day.

Conclusie: geen voorspellingen, enkel het inversion principle op basis van Shillers excess yield gap. Na deze mini-obligatiecrash blijft die maatstaf positief (+1%). De kans op een forse daling blijft dus bijna nul op lange termijn. Dat betekent niet dat we onze bescherming laten vallen, wel dat we het risico dat we nemen laten aansluiten bij wat de cijfers vandaag tonen: niet overdreven defensief, maar ook niet roekeloos.